TIJD VOOR PIGS (2)…

27 februari, 2010 | door MHAAGEN |

Intussen aangekomen in Madrid. Wel met vertraging -Alitalia heeft dan ook een reputatie hoog te houden- zodat we net voor de siesta aankomen in het ‘Oficina de Empleo’ of jobkantoor, in de buurt van het bekende Atocha-station in hartje Madrid.

Dat we meteen naar een jobkantoor zijn getrokken is niet toevallig: al lang voor de PIGS-crisis losbarstte op de obligatiemarkten, kampte Spanje al een torenhoge werkloosheid. Grotendeels als gevolg van de vastgoedzeepbel die hier eind 2008 uit elkaar spatte. En het ziet er niet meteen naar uit dat het beter wordt: economen gaan er gemiddeld van uit dat de werkloosheidsgraad in Spanje aan het eind van dit jaar rond de 20 procent zal schommelen.

Geldkraan dicht

Maar in het Atocha-jobkantoor zijn de lange rijen werkzoekenden die je tegenwoordig overal in de media ziet ver zoek. In een halflege wachtzaal raak ik aan de praat met Nuria. Zij blijkt niet op zoek naar een job, maar is hier als advocate naartoe getrokken om een aantal dossier op te volgen.

‘Door de crisis heb ik op dit moment eigenlijk zelfs meer werk’, bedenkt ze zich. ‘Ik moet immers veel meer dan vroeger bedrijven bijstaan die niet anders konden dan een gerechtelijk akkoord aanvragen. Waarom? Gewoonweg omdat de banken ze geen krediet meer willen geven. Terwijl financiering vroeger eigenlijk niet zo’n groot probleem was, zitten ze bij de bank tegenwoordig elk dossier met een vergrootglas te bekijken. Bij het kleinste tegenvallende detail besluiten ze de geldkraan dicht te draaien.’

Is er dan geen beterschap in zicht, vraag ik. De Spaanse regering heeft vorig jaar toch een actieplan tegen de crisis uitgewerkt? ‘Ja, dat plan is er wel, maar echt veel helpen doet het volgens mij niet. Men geeft bijvoorbeeld geld aan lokale besturen, opdat die via openbare werken meer jobs zouden creëren. Maar dat zijn toch geen projecten voor de lange termijn.’

‘We zijn Griekenland nog niet’

Ik zeg Nuria gedag en stap even binnen in het prachtige Atocha-treinstation, vlak naast het jobkantoor. Vlakbij de indrukwekkende botanische tuin in het midden van het gebouw sla ik even een babbel met een groepje werknemers van de RENFE, de Spaanse spoorwegen die in handen zijn van de overheid. Griekenland ligt vandaag lam door een staking van de publieke sector, moeten we ons binnenkort aan dergelijke situaties verwachten in Spanje?

‘O, nee hoor’, stelt een van hen, Carlos, mij gerust. ‘Zoals het er nu aan toe gaat zal het nog een tijdje duren voor er gestaakt wordt’, klinkt het. ‘We zijn Griekenland nog niet hoor. Al merk je wel overal dat het crisis is: een aantal kennissen van mij zijn onlangs zelfs nog uit hun huis gezet omdat ze de rekeningen niet meer konden betalen. Maar ik zelf maak we minder zorgen. We werken thuis met twee en ik heb geen hypotheek af te betalen.’

Ik ga er dan ook van uit dat Carlos niet deelgenomen heeft aan de grote betoging in Madrid tegen de plannen van de Spaanse regering om de pensioenleeftijd op te trekken. ‘Toch wel!’ reageert de besnorde vijftiger. ‘Je kan toch niet van iedereen eisen dat hij evenlang werkt? Een spoorwegarbeider heeft toch een veel zwaardere job dan een advocaat?’

De betoging van gisteren was vooral een soort waarschuwingssignaal, meent Carlos. ‘Want zolang Zapatero hier aan de macht is, denk ik niet dat er zwaar in de publieke sector zal worden gesnoeid. Maar als bij de volgende verkiezingen de PP weer aan de macht zou komen (de rechts-conservatieve Partido Popular, na de socialistische PSOE van Zapatero de grootste partij van Spanje, red.), dan zal je wat zien. Dan zal er een hele privatiseringsgolf op gang komen, met alle ontslagen van dien. Je ziet dat trouwens nu al gebeuren in Madrid (de Spaanse hoofdstad heeft een PP-burgemeester, red.) Hier is men bijvoorbeeld al volop een aantal ziekenhuizen aan het privatiseren.’

Pieter Suy