Cultuurverschil krediet consumptie Nederland en België

Als financieel adviseur aan de Costa Blanca wordt ik regelmatig geconsulteerd door Belgen en Nederlanders. Zo ondervond ik dat de Nederlanders een heel andere kijk en strategie hebben in verband met de aanschaffing van een huis dan Belgen.

Wegens de crisis komt dit cultuurverschil in kredietconsumptienu duidelijk in de schijnwerpers. Dit verschil komt doordat de Nederlandse bank en toezichthouder
toestaan dat er aflossingsvrije hypotheken worden verstrekt voor aanschaf van vastgoed.
In België is dat verboden. Niettegenstaande dat een Belg is geboren met een steen in zijn maag, wil hij echter zijn hypotheeklast zo snel mogelijk van zijn rug. Feit is dat in België enkel annuïteiten-hypotheken verstrekt worden. Hiermee betaal je rente, en los je tegelijk kapitaal af. Na 20 jaar is het huis dan vol eigendom. En hier zit het grote verschil met Nederlanders. “Geef mij de overwaarde maar” is een slogan die ik regelmatig van onze Noorder buren hoorde. Nederlanders lenen geld, maar betalen enkel rente om het geld te gebruiken. Ooit moeten ze dat geld teruggeven, maar
dat doen ze wel eens als ze het huis verkopen. Dit is een volledig andere levensbeschouwing dan de Belgische.
Zij, de Nederlanders dus, willen tijdens hun leven zelf dat geld, dat in die bakstenen opgesloten zit, opmaken. Lekker van op vakantie gaan, uit eten enzovoorts. Bij de Belgen gaat het naar hun kinderen. Deze andere ingesteldheid is op zich geen probleem zolang de huizenprijzen ieder jaar blijven stijgen. Nederlandse
huizenbezitters kunnen zelfs onmiddellijk de waardestijging verzilveren met een zogenaamde “overwaarde-hypotheek”. Een Belg daarentegen ziet schulden als een schande. Het gevolg is dat na 20 jaar een Belg in zijn eigen huis woont en de Nederlander nog steeds in het huis van de bank. Maar nu anno 2010 lijkt het tij
te keren voor strijdkreten als : “Ik eet mijn huis op” of “geef mij maar de overwaarde”. De hele Nederlandse financiële constructie loopt gevaar. Waarom? De huizenprijzen in Nederland zijn veel hoger dan in België. Het sleutelwoord om dit te
verklaren is “afbetalingscapaciteit”. M.a.w. twee gelijkwaardige huizen aan de grens in België en in Nederland hadden soms een prijsverschil van 30%. Dit doordat een aflossingsvrije hypotheek voor eenzelfde bedrag “goedkoper” is dan een annuïteitenhypotheek. Nederland kent tevens allerlei fiscale stimulerende maatregelen
om het eigen huis bezit te promoten. Gevolg hiervan is dat een Belgische koper met zijn 1000€ per maand veel minder kon afbetalen dan zijn Nederlandse collega. Maar… dit weet de Nederlandse huizenverkoper ook! Dus die maakt zijn huis gewoon duurder, met als gevolg dat Belg en Nederlander eigenlijk in hetzelfde huis wonen, maar met een andere prijs. Terug nu naar onze “overwaarde hypotheken, en aflossingsvrije hypotheken”. Wegens de crisis is de prijs van veel huizen gezakt. De Nederlandse regering is zelfs van plan te besparen door sommige stimuleringsmaatregelen terug te draaien. Daarbovenop doen banken moeilijk met hypotheekverstrekking. Resultaat:
dalende huizenprijzen waardoor sommige Nederlanders nu aan een hypotheek
vastzitten, hoger dan de waarde van hun huis. Indien de regeringsmaatregelen
doorgaan zakt de marktprijs nog meer wegens minder “afbetalingscapaciteit”?
Zowel bank als huisbezitter hebben dan een probleem. Bij een probleem worden
gewoonlijk schuldigen gezocht Ik ben benieuwd wie het deze keer gaat worden.
De hypotheekadviseur, de bank, misschien eens voor een keer de consument
zelf (lenen kost geld!), de toezichthouder? Een ander aspect is de volgende generatie.
In België erven de kinderen veelal een afbetaald huis, wat een doorstart kan
betekenen voor nieuw vastgoedbezit. Vraag is wat men in Nederland erft: een te
hoge hypotheek?
krediet cultuur verschil

Stem of voeg toe aan: