DE VRAAG IS NIET OF OVERHEDEN IN GEBREKE ZULLEN GAAN…MAAR HOE…!

28 augustus, 2010 | door MHAAGEN |

Aldus het Amerikaanse Morgan Stanley in een paper.  In gebreke gaan is een eufemisme voor failliet gaan dus…  Een interessant artikel uit De Tijd :

‘Overheden gaan in gebreke blijven’

Tijdens de middagchat en in een post over de inflatieverwachtingen hadden we het over Laurence Kotlikoff van Boston University en zijn “generational accounting”. In plaats van de officiële cijfers over overheidsschuld en begrotingstekort voor lief te nemen, kijkt Kotlikoff naar de verwachte toekomstige inkomsten en uitgaven van de overheden. Het blijkt dat de aldus gedefinieerde financiële toestand nog veel alarmerender is dan de officiële cijfers tonen (voor een kritiek door James Galbraith, zie de hoger vermelde post over de inflatieverwachtingen).

Het debat heeft ook nogal wat officiële instanties wakker geschud en met name in Groot-Brittannië is er nu sprake van generational accounting toe te passen bij de analyse van de overheidsfinanciën.

Tyler Durden van Zero Hedge pakte uit met deze presentatie door Arnaud Marès van Morgan Stanley: (niet afgebeeld)

Het is een eerste aflevering van Sovereign Subjects, een nieuwe Morgan Stanley publicatie over overheidsrisico’s in industrielanden. De dreigende titel van het document luidt “Vraag niet of regeringen in gebreke zullen blijven, maar hoe”.

De conclusie van Marès:

Schuld/BBP verhoudingen kijken teveel naar het verleden en onderschatten aanzienlijk de begrotingsuitdagingen voor de regeringen van de industrielanden. Op basis van het huidige beleid kampen de meeste regeringen met een negatief eigen vermogen.

Dat betekent dat regeringen bepaalde van hun stakeholders met een verlies gaan opzadelen. De vraag is welke beloftes de regeringen gaan intrekken en in welke vorm dat zal gebeuren.

Hierbij kan het gaan over een klassieke wanbetaling aan de houders van staatsobligaties, over het uithollen van de claims van die houders door inflatie, het niet nakomen van pensioenbeloftes of van beloftes in verband met gezondheidszorg enz.

Morgan Stanley benadrukt dat er een alternatief is voor een klassieke wanbetaling, namelijk “financiële onderdrukking”. Dat komt er op neer dat schuldeisers een reële return krijgen opgelegd die negatief is of artificieel laag. Deze strategie werd in de geschiedenis herhaaldelijk gebruikt in soortgelijke omstandigheden.

Merk op dat “financial oppression” een zwaar beladen term is. Blijkbaar wordt die term voorbehouden voor de schuldeisers die het kind van de rekening zouden kunnen worden, en bijvoorbeeld niet voor mensen die het slachtoffer zouden worden van besparingen in de gezondheidszorg. Nochtans blijkt nu al dat de besparingen in Groot-Brittannië de armsten het hardst treffen.

Roland Legrand